Τεύχος 28: Αλλόκοτα

Ο σιωπηλός πολύποδας

Ήθελα να χρησιμοποιήσω τον τίτλο ‘το σιωπηλό χταπόδι’ αλλά σκέφτηκα ότι κι αυτό το κακόμοιρο γίνεται θύμα παραδοσιακών συνηθειών. Ο πολύποδας ταιριάζει καλύτερα. Αλλά για τι πράγμα μιλάμε; Ποιος και ποια να ξέρει; Το ενδιαφέρον στην τωρινή επικαιρότητα δεν είναι οι εικόνες των οποίων η απειλή δημοσιοποίησης κρέμεται πάνω από τα κεφάλια μας, αλλά πού στην οργή ακουμπάει το ενδιαφέρον που δείχνουμε. Ας αποτολμήσουμε μία θεωρία.

Έστω ότι το τωρινό σκάνδαλο είναι όντως ερωτικό με χρηματικές προεκτάσεις. Έστω ότι δεν μιλάμε για αποχαρακτηρισμούς αρχαιολογικών χώρων ή έστω ότι τώρα πια αυτό δεν μας απασχολεί πια. Το ερώτημα που τίθεται είναι γιατί να είναι σκάνδαλο οι καταγεγραμμένες ερωτικές σκηνές, γιατί να έχουν υπάρξει χρηματικές προεκτάσεις, γιατί να πλανάται η υποψία εκβιασμού και όλα αυτά τα υπέροχα που συνέβαιναν σε διάφορες δεκαετίες, πολύ πριν την εφεύρεση του dvd, τότε που οι φωτογραφίες ήταν ασπρόμαυρες.

Ουσιαστικά με νοιάζει το αγκάθι του συντηρητισμού που έχει φέρει στο λεξιλόγιό μας ξανά την λέξη ‘γαργαλιστικό’ που διαβάζαμε (εμείς οι αρχαίες) σε κάτι περιοδικά της δεκαετίας του ’70, ως πιτσιρίκια (σπεύδω να προσθέσω για να διευκρινίσω την αρχαιότητα).Ας πάρουμε τους βορειοευρωπαίους που κατέβαιναν στις άσπιλες και αμόλυντες παραλίες μας το ’50, το ’60, το ’70, πέταγαν τα ρουχαλάκια τους και χαιρόντουσαν το νερό, τη θάλασσα και τον ήλιο γυμνές και γυμνοί μαζί με, κατ’ επέκταση, τις ερωτικές συμπεριφορές που υπαγορεύονται από ένα κατ’ εξοχήν ερωτικό φυσικό περιβάλλον, σε κάποια δημόσια σημεία, παρ’ όλα τα εξοργισμένα λάβαρα που κατέβαιναν μενόμενα τις πλαγιές. Ακολουθήσαμε κι εμείς μετά, γυρίσαμε την πλάτη στα λάβαρα και έκτοτε δεν σταματήσαμε να το κάνουμε. Η χώρα χωρίστηκε ήρεμα και όμορφα σε χώρους όπου αυτά να γίνονται όμορφα και ωραία, με τις διάφορες σεξουαλικότητες να καταλαμβάνουν τους δικούς τους χώρους, ήρεμα και όμορφα (μετά βέβαια από τις γενναίες παλαιότερες διενέξεις για τις οποίες αποτείνουμε τιμή και δόξα στις γυναίκες και στους άντρες που πάλεψαν). Έτσι φτάσαμε να λέμε ότι συνηθίσαμε το γυμνό ανθρώπινο σώμα.Και πού πήγαν οι μενόμενοι και οι μενόμενες; Πουθενά βέβαια. Αρκετοί και αρκετές το κατάπιαν και το συνήθισαν, άλλοι και άλλες το υιοθέτησαν, παρέμειναν όμως και οι υπόλοιποι /ες που περίμεναν. Οπότε ιδού άλλη μία θεωρία συνωμοσίας και καταδίωξης. Ο συντηρητισμός δεν πέθανε, απλώς αγνοήθηκε σε κάποιους τομείς, όπως οι παραλίες και κάνα δυο τρία σημεία της χώρας, αλλά ουσιαστικά είναι γύρω μας, είναι παντού. Αν γυρίσεις να τον κοιτάξεις τότε υπάρχει. Κάτι σαν κβαντικό φαινόμενο.

Τον κοιτάμε τώρα στην μούρη και αυτός γιγαντώνεται. Θυμάστε εκείνο το παλλόμενο λάβαρο ενός μέλους εκείνης της μαύρης εκκλησίας και τα πλήθη να αλαλάζουν από κάτω; Έτσι κάνουμε και τώρα. Το μόνο που μπορώ να παραλληλίσω είναι ένα καθημερινό φαγοπότι με άφθονα ζωικά λίπη και τηγάνια. Παίρνουμε κάθε μέρα από 2 κιλά, ξυπνάμε χάλια, μειώνεται το προσδόκιμο όριο ζωής, κατατροπώνεται η καθημερινή ποιότητα ζωής και παρ’ όλ’ αυτά συνεχίζουμε γιατί έτσι κάνουν όλοι και όλες και αυτή είναι η γραμμή που δίνεται από τον περίγυρο.

Το να θεωρούμε τα τεκταινόμενα τώρα ‘σκάνδαλο’ σημαίνει ότι θεωρούμε ‘σκάνδαλο’ την ίδια την ανθρώπινη σεξουαλικότητα, το ίδιο το ανθρώπινο σώμα. Θα μου πείτε ότι είναι και το θέμα του εκβιασμού κλπ. κλπ. Μα θα υπήρχε εκβιασμός αν δεν θεωρείτο ‘σκάνδαλο’; Αν οι εικόνες αντιμετωπίζονταν όπως ενός ανθρώπου που τρώει σε μια ταβέρνα; Όχι βέβαια.

Εκείνο το πολυποδάκι που βεντουζώνει σε παιδική ηλικία μέσα μας, είναι διαγνώσιμο. Το βλέπουμε όταν μας ενοχλεί οποιαδήποτε ετερότητα, όταν πνίγεται η κουήαρ επιθυμία γιατί η μέινστρημ είναι παντοδύναμα αποδεκτή από το σύνολο, όταν κατεβάζουμε το κεφάλι στις κατηγορίες των μέινστρημ / κουήαρ συντηρητικών που δεν ανέχονται το διαφορετικό.

Πέρσι το καλοκαίρι είδαμε μία τάση να περιοριστεί ο γυμνισμός και να μπαμπουλωθεί το ανθρώπινο σώμα πάλι. Η ίδια τάση είναι παντού. Το αποτέλεσμα αυτού θα είναι ότι ο ερωτισμός θα ξαναμπεί στο συντηρητικό στόχαστρο απ’ όπου παλεύουμε μια ζωή να τον βγάλουμε. Εκατονταετίες έχουν κλαπεί από την ελεύθερη ερωτική έκφραση του ατόμου. Μέχρι και η μαύρη εκκλησία πνίγεται από την δικιά της πολιτική. Μήπως πρέπει να είμαστε λίγο πιο προσεκτικές και προσεκτικοί;

Ο πολύποδας είναι αντιμετωπίσιμος. Αρκεί να υπάρχει έγκαιρη και συνεχής διάγνωση. Η δυσκολία είναι στη συμπτωματολογία του που είναι τεράστια. Προτείνω να δημιουργηθεί μία λίστα για να μπορέσει το φαινόμενο να κατατροπωθεί. Ιδού τα πρώτα τρία συμπτώματα του πολύποδα-συντηρητισμού.
Αρχίζω με το κάτωθι:

1. Βρίσκω το επίκαιρο dvd άξιο εξαγοράς και αντικείμενο εκβιασμού.

2. Βρίσκω γαργαλιστικό το κουήαρ λάιφστάιλ γιατί είναι στο περιθώριο.

3. Βρίσκω ότι το επόμενο πράιντ δεν πρέπει να είναι στην Πλατεία Συντάγματος γιατί δεν είμαστε ακόμα έτοιμες και έτοιμοι για τέτοια έκθεση.

Αν συμφωνείτε με κάτι από τα ανωτέρω, τότε υπάρχει κάπου ο πολύποδας. Αναμένουμε την συμβολή του αναγνωστικού κοινού στον εμπλουτισμό της λίστας για τα συμπτώματα του συντηρητισμού.

Ισαβέλλα Κωνσταντινίδου - Φεβρουάριος 2008